شمارهٔ ۳۰ - تتبع میر
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به موضوع جدایی و تاثیر آن بر دل و جان خود می‌پردازد. او از زیبایی یار و درد جدایی شکایت می‌کند و می‌خواهد که دردی که از فراق دارد، با می و نوشیدن دوا گردد. شاعر از گریه و دل‌تنگی خود در برابر این جدایی می‌گوید و به احساس عمیق خود نسبت به یار پرداخته، احساس می‌کند که جدایی او را از جانش نیز جدا کرده است. در نهایت، او به دنبال فراموشی درد جدایی است و از ساقی می‌خواهد که به او نوشیدنی افشانی کند تا بتواند از این وضعیت رهایی یابد.
وه که در وقت گلم زان گل رخسار جداگل جدا آتش من نیز کند خار جدا
هوش مصنوعی: اوه، در زمان گلهای خوشبو، چهره زیبای محبوبم از من جداست و این جدایی همچون خارهایی است که آتش درونم را نیز میسوزاند.
از جدایی من و یار ابر ز تأثیر بهارمن جدا گریه کنان ابر جدا یار جدا
هوش مصنوعی: از جدا شدن من و محبوبم، ابرها تحت تأثیر بهار من به حالت غمگینی در آمدهاند. ابرها در حال گریه کردن هستند چرا که من و یارم از هم دوریم.
چه فراق است که جانان چو جدا گشت ز مندل ز جان گشت جدا جان ز تن زار جدا
هوش مصنوعی: فراقی وجود دارد که وقتی محبوب از من دور میشود، دل از جان جدا میشود و جان نیز از بدن به شدت رنج میبرد و جدا میگردد.
آن پری پیکر ازین خسته جدایی طلبدهمچو جان کو شود از پیکر بیمار جدا
هوش مصنوعی: آن معشوق زیبا از این جدایی دلشکسته است، همچون جان که از بدن بیمار جدا میشود.
در و دیوار ز هم گشت جدا بس که زدمسر جدا بر در آن کوی و به دیوار جدا
هوش مصنوعی: به خاطر تکرار آمد و رفت و زدن به در و دیوار، احساس میکنم که همه چیز از هم جدا شده است. من آنقدر به در و دیوار آن مکان نزدیک شدم که گویی دیگر هیچ ارتباطی بین آنها نیست.
ساقیا داروی بیهوشیم افکن در میکه نباید به دلم هوش ز دلدار جدا
هوش مصنوعی: ای ساقی، دارویی بده تا در می بیفکنم، زیرا نباید که دل من از محبوب جدا باشد و هوش خود را از دست بدهم.
فانیا جام فنا نوش درین دیر اگربی‌خودی خواهی از آن دلبر خمار جدا
هوش مصنوعی: گرمی و طراوت دنیا را از دست بده و وقتی به عشق و محبت واقعی رسیدی، دل از نشانههای ظاهری و زودگذر این دنیا جدا کن. اگر به دنبال رسیدن به حالتی از بیخودی و شگفتی هستی، باید از زیباییهای فانی و زودگذر هم فاصله بگیری.