شمارهٔ ۳۱ - تتبع شیخ
هوش مصنوعی: این شعر expresses حسرت و غم فردی است که در بیماری و رنج به سر می‌برد. شاعر از تب و حال ناخوش خود سخن می‌گوید و می‌گوید که هرگز نمی‌تواند زیبایی و شوق زندگی را در خود احساس کند. او در دلتنگی‌هایش به محبوب خود می‌اندیشد و آرزو می‌کند که از رنج او آزاد شود. شاعر به عمر خود و عشقش تأکید می‌کند و می‌خواهد جانش را فدای محبوبش کند. در نهایت، او به وضعیت تاریک و پررنج خود اشاره می‌کند و دعا می‌کند روزگاری بهتر را ببیند و بتواند شادی‌های گذشته را تجربه کند.
هرگه از تب زرد یابم گلعذار خویش رادر خزان رو کرده بینم نو بهار خویش را
هوش مصنوعی: هر بار که به یاد معشوق دلم میگیرد و غمگین میشوم، در حالی که فصل خزان است، زیبایی و طراوت جوانی خود را دوباره مشاهده میکنم.
در عرق افتد چو جسم ناتوانش بنگرمغرقه بحر بلا جان نزار خویش را
هوش مصنوعی: وقتی که جسم ضعیف من در عرق میافتد، به حالتی از غرق شدن در دریایی از مشکلات و سختیها مینگرم که جان ناتوانم را دربرگرفته است.
از حرارت چون شود نازک تنش در اضطرابکی توانم بست چشم اشکبار خویش را
هوش مصنوعی: وقتی که احساسات او به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد و نازک و حساس میشود، چگونه میتوانم چشمان پر از اشکم را ببندم و به خودم آرامش دهم؟
کاشکی تب خاله از لعلش به دندان برکنمتا کنم فارغ ز رنجش لعل یار خویش را
هوش مصنوعی: ای کاش میتوانستم با دندانم لعل خالهام را بکنم تا از رنج و درد دوری از یارم راحت شوم.
عمر من چه بود به عمر او فزایی ای سپهرتا حیات و جان فدا سازم نگار خویش را
هوش مصنوعی: عمر من چه ارزش و معنایی دارد در مقایسه با عمر او؟ ای آسمان، من حاضرم برای زندگی و جانم فدای عشق خودم شوم.
روزگارم تیره شد از رنج آن مه کی شودتا دگر بینم صفایی روزگار خویش را
هوش مصنوعی: روزگارم به خاطر درد و رنج آن محبوب تاریک شده است. آیا روزی فرا میرسد که بتوانم دوباره روزهای خوب و روشنی را در زندگیام ببینم؟
فانیا چون خوش‌ترش یابی به رسم تهنیتبرفشان از جان به پای او نثار خویش را
هوش مصنوعی: وقتی که لبخند او را میبینی، به یاد داشته باش که باید از جان و دل برایش فداکاری کنی و شادیاش را به جشن بگیری.