شمارهٔ ۳۷ - تتبع خواجه سلمان
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است که شاعر از طریق گل و بوی آن به یاد حبیبش می‌افتد. او احساس سرخوشی و تازه شدن جانش را به خاطر گلی تجربه می‌کند که به یاد محبوبش به او بوی خوش می‌دهد. شاعر می‌گوید اگر اشک او بریزد، اهمیتی ندارد زیرا در پی این محبوب است. او از درد فراق و عشقش به حبیب می‌نالد و هم‌چنین به بندگی‌ای که از زلف محبوبش بر دوش دارد اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و عشق عمیق شاعر به معشوقش است.
در چمن گل را نظاره کردم از روی حبیبتازه شد جانم کزو آمد به من بوی حبیب
هوش مصنوعی: در باغ به تماشای گل نشسته بودم و بوی خوش آن، که از محبوبم میآمد، جانم را تازه و سرزنده کرد.
گل به رویش اندکی مانند شد در رنگ و بویجا که بر فرقش دهم هست آن هم از روی حبیب
هوش مصنوعی: گل به کمی تغییر در رنگ و بوی خود شبیه شده است، جایی که بر سرش بگذارم، آن هم به خاطر زیبایی محبوب است.
سیل اشکم گر ز جا بر بود خواهم شد هلاکباک نبودگر نخواهد برد نم سوی حبیب
هوش مصنوعی: اگر اشکهایم به حدی بیفتند که از کنترل من خارج شود، از این موضوع هراسی ندارم، زیرا اگر بارش اشکهایم به سمت محبوب نرود، برایم مهم نیست که چه اتفاقی بیفتد.
در سر کویش هلاکم ای صبا بهر خداکز پی مردن مبر خاک من از کوی حبیب
هوش مصنوعی: ای نسیم، در سر کوی محبوبم، مرا هلاک کن. به خاطر خدا، نگذار که برای مرگم خاکم را از کوی دوست ببرند.
بنده زلف تو شد سنبل غلام سنبلمبنده آنم که شد هندوی هندوی حبیب
هوش مصنوعی: من عاشق زلف تو شدم، مانند سنبل که بندهای است در خدمت. من همانند آنندایی که در خدمت محبوبش است، بندهی تو هستم.
مردنم باشد ز تغییر مزاج نازکشبیم قتلم کی بود از تندی خوی حبیب
هوش مصنوعی: اگر من بمیرم به خاطر تغییر حال و سبک نازکدل، چه باک از قتل من که از شدت خوی دوست ناشی شده است؟
یکسر مویش به ملک هر دو عالم کی دهدگرچه فانی در ضعیفی نیست چون موی حبیب
هوش مصنوعی: تمامی موی او ارزش هر دو جهان را دارد، هرچند که در ضعف فانی است، اما زیباییاش مانند موی معشوق غیرقابل اندازهگیری است.