شمارهٔ ۴۶ - در طور مخدومی نورا
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و درد ناشی از فراق است. شاعر هر شب با ناله و فغان به آسمان می‌رسد و از عشق جوانی می‌پرسد که چه بر سرش آمده است. او به طور مخفیانه در جایی پنهان می‌شود تا نگاهی به معشوقش بیندازد، اما نمی‌تواند به راحتی به او نزدیک شود. شاعر با وجود عشق عمیقش به او، با موانع و مشکلاتی مواجه است که او را از رسیدن به معشوقش بازمی‌دارد. نهایتاً، شاعر در بستر عشقش به معشوق، به قانون زندگی و درد و رنج ناشی از این عشق اشاره می‌کند و تلنگری به خود می‌زند که در این مسیر باید صبور باشد.
من وز هجر مهی ناله و فغان هر شبفغان و ناله رساندن بآسمان هر شب
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر دوری معشوقم ناله و فریاد میزنم و صدای فغانم را به آسمان میرسانم.
ز عشق تازه جوانی بگو چه گشت رسیدهزار جور باین پیر ناتوان هر شب
هوش مصنوعی: از عشق و تازگی جوانی بگو، که چه بر سر این پیر ناتوان آمده است که هر شب هزار حالت و تغییر را تجربه می‌کند.
پی نظاره به کنجی نهان شوم که رودز بزم شه به سوی خانه آن خوان هر شب
هوش مصنوعی: به گوشهای میروم تا پنهان شوم و نظارهگر باشم، زیرا او از میهمانی به سوی خانهاش میرود و هر شب این موضوع تکرار می‌شود.
به کوی او من و او هم به کوی دلبر خویشازو نهان من و او هم ز وی نهان هر شب
هوش مصنوعی: به کوچهاش من و او هر دو میرویم، هر یک در پی معشوق خود. او از من پنهان است و من هم از او، و این راز هر شب ادامه دارد.
زمان زمان فکنم خویش را به کویش لیکسگان برون فکنندم کشان کشان هر شب
هوش مصنوعی: من در این زمان میخواهم خود را به کوی محبوب ببرم، اما سگهای نگهبان هر شب مرا بیرون میاندازند و نمیگذارند نزدیکش شوم.
حریف بزم تو خاصان مرا بس اینکه نهمسر نیاز بر آن خاک آستان هر شب
هوش مصنوعی: رقبای مجال تو، خاصان و بزرگان من هستند، زیرا من هر شب سر نیازم را بر آن خاک آستان تو میگذارم.
بکوی او که هزاران بلاست ای فانینگفته ترک سر و جان مشو روان هر شب
هوش مصنوعی: به آنجا برو که پر از مشکلات و سختیهاست. ای انسان! هرگز دل و جانت را ترک نکن و هر شب برای آنجا تلاش کن.