شمارهٔ ۶۰ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر عواطف عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او نشان می‌دهد که عشق و محبتش نسبت به محبوبش مانند آتش در دل او شعله‌ور است و اشک‌هایش ناشی از دوری اوست. او به زیبایی محبوبش اشاره کرده و بروز احساس حسرت و ذلت خود در عشق را مطرح می‌کند. همچنین با اشاره به حال و روز خود به عنوان بنده‌ای از عشق، از این وضعیت به عنوان مقدر پیش‌بینی شده یاد می‌کند و فانی شدن در عشق را نشانه‌ای از خدمت به محبوب می‌داند. شاعر به زیبایی از پیوند بین عشق و درد و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید.
در دلم آتش محبت اوستآب چشمم ز دود فرقت اوست
هوش مصنوعی: در قلب من عشق او شعله‌ور است و اشکهایم به خاطر دوری از او ناشی از درد و سوزش است.
نیست دود دلم به هیئت سرواز دلم رسته سرو قامت اوست
هوش مصنوعی: دل من مانند دودی نیست که از سروی جدا شده باشد، بلکه آنچه باعث زیبایی و قامت اوست، از دل من ریشه گرفته است.
لب لعلش که شد می‌ْآلودهچشمم آلوده خون ز حسرت اوست
هوش مصنوعی: لبهای قرمزش که به میآلوده، باعث شده چشمانم از شدت حسرت او پر از اشک خونین شود.
رخشش ابرو باد و لمعه نعلدرگه پویه برق آفت اوست
هوش مصنوعی: چهرهاش مانند ابری است که میرقصد و درخشش نعل اسب در کنار درگاه، نمادی از روشنی و زیبایی اوست.
گر ذلیلم به عشق و می ای شیخاین مذلت هم از مشیت اوست
هوش مصنوعی: اگر من در عشق ذلیل و خوار شدم، ای شیخ، این خاری هم از اراده و خواست اوست.
بنده پیر دیرم ای زاهدکه فراغم ز درد صحبت اوست
هوش مصنوعی: من سالهاست که در جمع اهل دل بودهام و ای زاهد، خوشحالم که از درد دوری و صحبت با او رهایی یافتهام.
فانی و دلبر خراباتیکه فنا حاصلش ز خدمت اوست
هوش مصنوعی: عشق به معشوقی که در حال و هوای خراباتی زندگی می‌کند، باعث میشود هر چه هستی و وجود انسان ناپدید شود، چرا که رسیدن به او تنها از طریق خدمت و بندگی ممکن است.