شمارهٔ ۱۰۹ - تتبع بعضی یاران
هوش مصنوعی: این شعر درباره رنج و سوختگی ناشی از عشق و جدایی است. شاعر از درد و بیچارگی خود می‌گوید که از عشق می‌سوزد و دلتنگی‌اش باعث شده است تا همچون سمندری که از آتش می‌سوزد، در آتش عشق بسوزد. او به تأثیر عشق و جدایی بر قلبش اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که با نوشاندن آبی شعله‌ور، به او کمک کند. در نهایت، شاعر به فانی بودن خود در عشق و بیچارگی‌اش اشاره می‌کند و این احساس را عمیقاً تجربه می‌کند.
تنم از رنج در بیچارگی سوختدلم از عشق در آوارگی سوخت
هوش مصنوعی: بدن من به خاطر درد و مشکلات از بین رفته و قلبم به خاطر عشق و عاشقی در آتش ناراحتی سوزانده شده است.
دلم را پاره پاره سوختی عشقولی هجر آمد و یکبارگی سوخت
هوش مصنوعی: عشق تو دلم را به شدت رنجاند و دردناک کرد، اما وقتی که از هم جدا شدیم، همه آن دردها به یکباره از میان رفت.
ز نعل رخشش آتش جست گویاز آهم نعل سم بارگی سوخت
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که از نشانههای زیبایی و جذابیت او میتوان آتش را مشاهده کرد؛ همچنین، به خاطر غمی که در درون دارم، سر زغالیای به وجود آمده است که همچون آهن داغ میسوزاند.
اگر سوزم به می خوردن عجب نیستسمندر هم از آتش خوارگی سوخت
هوش مصنوعی: اگر من در نوشیدن می بسوزم، جای تعجب نیست. چرا که سمندر هم به خاطر خوردن آتش می‌سوزد.
نظر کن کز رخش یک لمعه افتادهزاران هر طرف نظارگی سوخت
هوش مصنوعی: به او نگاه کن که چقدر درخشان و زیباست؛ به طوری که هر طرف نور و زیباییاش مثل شعلۀ آتش به پرواز درآمده و همه را مجذوب کرده است.
بده زان آب آتش رنگ ساقیکه ما را چرخ در مکارگی سوخت
هوش مصنوعی: به من از آن آبی که رنگ آتش دارد، بده که ما در بازی و فریب زندگی سوختهایم.
چو فانی چاره در عشقت ندانستببین بیچاره در بیچارگی سوخت
هوش مصنوعی: زمانی که شخصی نتواند راهی برای فرار از عشق پیدا کند، ببین که چگونه آن بیچاره در غم و ناچاری خود می‌سوزد.