شمارهٔ ۱۱۰ - ایضا له
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تأثیرات عشق و زیبایی بر زندگی و روح انسان می‌پردازد. شاعر با اشاره به خنده و لب‌های دل‌ربا، آن‌ها را آب حیات و شیرینی می‌داند که زندگی را به رنگ و طعم تازه‌ای درمی‌آورد. او بیان می‌کند که حتی در مرگ نیز یاد آن لب‌ها و عشق، جانش را پر می‌کند. از طرف دیگر، پیوندهای عاشقانه و احساسات عمیق می‌توانند باعث تأثیرات روحی و عاطفی عمیق شوند، تا جایی که فرد به خاطر غم یا فقدان کسی، اشک می‌ریزد. در نهایت، شاعر به موضوع امید و سرمستی از باده عشق اشاره می‌کند، که این امید می‌تواند موجب رهایی از خمودگی و ناامیدی شود.
گاه خندیدن لبت آب حیات و قند ریختنطق شیرین روانت هم بدان مانند ریخت
هوش مصنوعی: گاهی لبخند تو همچون آب حیات است و مانند قند بر جان می‌ریزد. گفتار شیرین و روانت نیز همانند آن جلوهگری می‌کند.
رسم مردن شاید ار روزی ز عالم برفتدجان شیرین بس که زان لب‌های شکرخند ریخت
هوش مصنوعی: احتمال دارد که روزی رسم مرگ از دنیا برچیده شود، زیرا جان شیرین به قدری از لب‌های شیرین و خوشطعم سرازیر شده است که دیگر نیازی به مردن نیست.
تا شنیدم بسته‌ای با مدعی پیوند و عهدزین سخن یکبارگی پیوندم از پیوند ریخت
هوش مصنوعی: زمانی که خبر راجع به پیوند و عهدی با مدعی را شنیدم، یکباره ارتباطم با آن پیوند از هم پاشید.
در غم یوسف رخی چون گریه من خود نبودگرچه اشک خونفشان یعقوب هم یکچند ریخت
هوش مصنوعی: در اندوه یوسف، چهرهام به اندازهای غمگین است که حتی اشکهای یعقوب هم اگرچه به اندازه کافی ریخته باشد، نمیتواند بیانکنندهی عمق درد من باشد.
بهر منع باده لعلت یکی در گوش نیستقیمتی درها که شیخ نکته دان از پند ریخت
هوش مصنوعی: برای جلوگیری از نوشیدن شراب قرمز، در گوش یکی پیام نیست و چیزی برای خرید نیست. چون شیخ دانا از روی نصیحت خود، برخی نکات را کنار گذاشته است.
رست فانی از خمار امید کوثر باشدشهر که جامی بهر آن مخمور حاجتمند ریخت
هوش مصنوعی: کسی که به امید نوشیدن آب حیات، جامی را پر کند و برای این هدف تلاش کند، از زوال و فنا رهایی مییابد.