شمارهٔ ۱۳۴ - مخترع
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف جذابیت و قدرت عاشقانه یک قلندری می‌پردازد که دل‌های پاکبازان را به سوی خود می‌کشد. شاعر با زبان استعاری بیان می‌کند که این عشق و محبت به گونه‌ای است که افراد را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و از آن‌ها می‌کشد. با اشاره به حسرت‌ها و دردهای عاشقانه، شاعر شاد است که ممکن است محبت این قلندر به او نیز برسد. در نهایت، شاعر به این واقعیت می‌رسد که با وجود مشکلات و ظلم‌هایی که عشق به همراه دارد، این مسیری است که باید پیموده شود و انسان باید با آن مواجه شود.
آن قلندروَش که سویش دل به پاکی می‌کشدپاکبازان را به کوی دردناکی می‌کشد
هوش مصنوعی: آن درویش یا شخص آزاداندیش که دل به او جذب میشود، کسانی را که عشق و قربانی کردن در راه عشق را تجربه کردهاند، به دنیای پرفراز و نشیب و سختی میکشاند.
هر الف کو می‌کشد بر سینه از مستی و حسنراستان را دل به سوی سینه چاکی می‌کشد
هوش مصنوعی: هر الفی که از شوق و زیبایی به دل میافتد، عشقی را به سمت کسی میکشاند که دلش شکسته و رنجیده است.
زین سبب شادم که شاید تیغ او بر من رسدچون برش بر هرکس از بی‌وهم و باکی می‌کشد
هوش مصنوعی: به همین دلیل خوشحالم که ممکن است شمشیر او بر من نیز فرود آید، همانطور که بر دیگران بدون دغدغه و ترس فرود میآید.
چون طبیب عشق خواند نام بیماران هجرزین مرض بر نام من خط هلاکی می‌کشد
هوش مصنوعی: وقتی که پزشک عشق نام بیماران دوری را میخواند، من هم به خاطر این درد و جدایی، نشانهای از مرگ بر نام خود میزنم.
هرچه از دورانت آید شکر بهتر ز آنکه چرخجمله تیغ ظلم بر دل‌های شاکی می‌کشد
هوش مصنوعی: هر چیزی که از ناحیه شما به من برسد، برای من ارزشمندتر از این است که دوران سخت و ظلمی که بر دل‌های خسته حاکم است، تجربه کنم.
بلای عشق ز مردم گریخت ای فانیولیک روی به ویرانه رهی آورد
هوش مصنوعی: عشق در دل مردم به مشکل و رنجی تبدیل شده و از آن‌ها فرار کرده است، اما در عوض، تو به سوی ویرانهای که محبت و عشق را در خود دارد، راهی پیدا کردهای.