شمارهٔ ۱۳۵ - تتبع خواجه - امیرعلیشیر نوایی

آن بیوفا چه شد که نظر سوی ما کندوعده کند وفا و به وعده وفا کند

آنکاو ز جور مغبچگان در شکایت استباید به پیر دیر مغان التجا کند

شوخی که التفات به سوی شهان نکردبا من که مست و رند و گدایم کجا کند

ساقی که بعد عمری اگر داردم شرابمن ناگرفته جام وی از کف رها کند

هر چ آیدت به پیش چو بی اختیار تستدرویش با که شکوه ز چون و چرا کند

عشاق را ز بهر دل خویش رحم کردشاید بدین غریب ز بهر خدا کند

می ده که جرم ما به دو صد زاری و نیاززان زهد که به شیخ به عجب و ریا کند

روحم بکوی دوست شد و نیستش علاجمرغی که سوی گلشن اصلی هوا کند

فانی که خواست ملک بقا فتح گرددشنبود عجب که میل به دشت فنا کند