شمارهٔ ۲۱۶ - در طور مخدوم
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیتی از عشق و مستی اشاره دارد که در آن بینش و خودآگاهی را از دست داده است. او خود را شیفته و مجذوب پیر و جوانان ساکن در دیر مغان می‌بداند و به طرز خاصی عشق و خنکای پای محبوب را توصیف می‌کند. احساساتی چون بی‌خودی و ناتوانی در پاسخگویی به پرسش‌های زندگی، به وضوح بروز می‌کند. شاعر اظهار می‌دارد که با بوسیدن پای محبوب احساس ضعف می‌کند و نمی‌تواند از آن دست بکشد. او به هدیه‌ای که از مستی عائدش می‌شود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که از رنج و عذاب خود به دنبال رهایی است. در نهایت، او به فنا و زوال زندگی و امیدی که در مستی وجود دارد، اشاره می‌کند.
در دیر مغان شیفته پیر و جوانمخاک قدم مغبچه و پیر مغانم
هوش مصنوعی: در میخانه، جوان و پیر را مجذوب خود کردهام و به خاطر پاهای محبوبه و پیر مغان، خود را در عشق غرق کردهام.
ایام قدح خواریم ای شیخ چه پرسیاز غایت مستی چو شب از روز ندانم
هوش مصنوعی: ای شیخ، ما در روزهای شرابخواری هستیم و تو چه توقعی داری؟ من از شدت مستی نمیتوانم شب را از روز تشخیص دهم.
من بیخود و پرسند که چونی چه جوابست؟این مسأله را چونکه ندانم که چسانم
هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که نمیدانم چه خبر است و دیگران از من میپرسند چطور هستم. در واقع، چون خودم نمیدانم چه حالی دارم، چه پاسخی باید بدهم؟
چون بوسه به پای تو زدم کرد دلم ضعفکز پای تو برداشتن سر نتوانم
هوش مصنوعی: وقتی بوسهای به پای تو زدم، دلم به شدت ضعیف شد، به طوری که نتوانستم سرم را از پای تو بلند کنم.
سیر ملکوت از قدح پر کنم آریاین نوع سبک روح از آن رطل گرانم
هوش مصنوعی: من میخواهم با شراب ملکوتی سیر و سیراب شوم. این حالت سبک و روحی که دارم، نتیجه سنگینی و بار گران زندگیام است.
زان روی به میخانه کنم عزم که یک دماز رنج خودی خاطر خود را برهانم
هوش مصنوعی: به خاطر نجات دادن روح و ذهنم از درد و رنج خود، تصمیم دارم که به میخانه بروم و در آنجا لحظهای آرامش بیابم.
فانی به بیابان فنا رفت چو شد مستامید ازو چونکه شوم مست نمانم
هوش مصنوعی: یک شخص، که به نوعی خود را در حال ناپدید شدن و محو شدن میبیند، به بیابانی سفر می‌کند. او تحت تأثیر امیدی که دارد، مست می‌شود و این حالت مستی او را از باقی ماندن در واقعیت و زندگی دور می‌کند.