شمارهٔ ۲۲۵ - تتبع میر در رنگ خواجه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی اشاره دارد و اشتیاق خود را برای دیدن معشوق بیان می‌کند. او با اشاره به تصاویر و نمادهای مختلف، از جمله ابرو و رخسار محبوبش، به تأمل در زیبایی‌ها و زشتی‌های دنیا می‌پردازد. شاعر نگران است که نتواند از زیبایی معشوق به طور واقعی لذت ببرد و به همین دلیل مخالف غفلت از لحظه‌های زندگی است. او به مفهوم فانی بودن زندگی و ضرورت بهره‌مندی از زمان حال تاکید دارد. به طور کلی، شعر به دلیری در عشق و ارزش لحظات زندگی پرداخته است.
چون عکس روی مغبچه خواهم تماشا بنگرمآیم درون دیر در مرآت صهبا بنگرم
هوش مصنوعی: وقتی میخواهم چهرهٔ محبوبم را تماشا کنم، به درون میخانه میروم و در آینهٔ شراب نگاه میکنم.
زانسان درون چشم و دل جا کرده آن شوخ چگلکو رو نماید متصل خواهم چو هر جا بنگرم
هوش مصنوعی: آن معشوقه زیبا در دل و دیدهام نشسته و هر جا که نگاه میکنم، او را میبینم و میخواهم دائماً جلوهاش را تماشا کنم.
ابرو و رخسار تو وه در چشم دل ناکرده رهنی سر نهم در قبله گه نی در مصلا بنگرم
هوش مصنوعی: چهره و ابروهای تو در دل من جایی ندارد، نه میتوانم در قبله به تو نگاه کنم و نه در محل عبادت.
مه بینم اندر آسمان گل بنگرم در بوستانهر دم چو نتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم
هوش مصنوعی: در آسمان ماه را میبینم و در باغ گلها را تماشا میکنم، اما هر لحظه که نتوانم آن چهره زیبای تو را ببینم، این زیبایی‌ها هم برایم معنایی ندارند.
ز اندیشه دنیا مگو می در قدح ریز از سبوآن جام جم ده تا درو اوضاع دنیا بنگرم
هوش مصنوعی: از فکر دنیا سخن نگو، بگذار شراب را در جام بریزم. به من آن جام جمشید را بده تا در آن اوضاع و احوال دنیا را ببینم.
چو رو نمود آن مه جبین ای دل مگو در وی ببینفرصت کجا یابم چنین یک لحظه تا جا بنگرم
هوش مصنوعی: زمانی که آن چهره زیبا را دیدم، ای دل! نگو که چقدر میخواهم او را ببینم. فرصت دیدن او را چگونه پیدا کنم؟ حتی تنها یک لحظه برای نگریستن به او کافیست.
فانی کجا باشد روا در خدمت اهل فناگر مانده نقد وقت را در حال فردا بنگرم
هوش مصنوعی: انسان فانی نباید خود را در خدمت دیگران قرار دهد که خودشان نیز فانی هستند. اگر به ارزش زمان توجه کنیم و به جای نگرانی درباره آینده، به حال حاضر بنگریم، میتوانیم بهتر زندگی کنیم.