شمارهٔ ۲۳۶ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و عاطفه عمیق خود سخن می‌گوید و به عشق و افتادگی‌اش اشاره می‌کند. او از آتش درون سینه‌اش که ناشی از دوری معشوق است، صحبت می‌کند و خواهان نوشیدن شراب است تا امیدوار به وصال معشوق باشد. شاعر به زیبایی و چابکی معشوق خود اشاره می‌کند و این زیبایی را دلیل شهرت او می‌داند. همچنین، شاعر با وجود رنج‌ها و ناخوشی‌های زندگی، احساس می‌کند که در کنارهٔ ناخوشی دیگران، خوشحالی را می‌یابد. به‌طور کلی، این شعر تأکیدی بر عواطف و کشش‌های عاشقانه و نیز زیبایی‌های ظاهری و باطنی است.
نیست دل اینکه منِ زارِ بلاکش دارماز تو در سینه خود پاره‌ای آتش دارم
هوش مصنوعی: دل من تاب و تحمل ندارد و در سینهام آتش سوزان و غم انگیزی از درد و بلای تو وجود دارد.
ساقیا جرعه میْ ده که به امید وصالدرکشم چند دل از هجر جفاکش دارم
هوش مصنوعی: ای ساقی، یک لُخت می به من بده تا با امید رسیدن به معشوق، بتوانم درد جدایی را تحمل کنم و چندین دل را که از فراق میکشم، بکاهم.
روکشا جمعیتم را که من سوداییدل چو آن طره آشفته مشوش دارم
هوش مصنوعی: من در دل خود آشفتگی و بیقراری دارم، درست مانند موهای پریشان و شلوغی که در جمعیت است.
هر طرف چابک رعنای من اندر جولانمن سر خویش چو خاک سم ابرش دارم
هوش مصنوعی: در هر سو، زیبای چابک من در حال حرکت است و من سر خود را مانند خاک پای او میدانم.
به قد خم شده چون ماه نو انگشت‌نمااین همه شهرت ازان چابک مهوش دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و چابکی آن دختر، که مانند ماه نو خمیده و برجسته است، این همه شهرت و شناختهشدگی را دارم.
گر رسد ناخوشی از خلق خوشم چون فانیزانکه با ناخوشی اهل زمان خوش دارم
هوش مصنوعی: اگر از طرف مردم به من نیکی نرسد، باز هم خوشحال هستم چون میدانم که با ناخوشی‌های دیگران خوشحالتر میشوم.