شمارهٔ ۲۴۸ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: غزلی که مطرح شده، سخنان شاعرانه و احساسی است که در آن شاعر از حال و روحیات خود می‌گوید. او از دردها و مستی‌های عشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که در برابر مشکلات و بی‌احساسی‌ها، چه صلاحی جز در مستی و بی‌هشی نمی‌بیند. شاعر اشاره می‌کند که به خاطر عشق او، عیب‌ها و عذرهای خود را نادیده می‌گیرد و در این راه به زندگی ساده و درویش‌مسلکانه خود افتخار می‌کند. همچنین، او با بیان احساسات عمیق خود، از عشق و سرشت دردناک آن یاد می‌کند و اینکه حتی در جمع مستان و عاشقان، او تنها درگیر عشق و بلای آن است. این غزل به نوعی شعف و شوق عاشقانه و در عین حال غم و اندوه ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
من که هردم ز فلک صد الم آید پیشمغیر بیهوشی و مستی چه صلاح اندیشم؟
هوش مصنوعی: من هر لحظه از آسمان مشکلات زیادی برایم پیش میآید؛ در این شرایط، جز خواب و مستی، چه فکری میتوانم کنم؟
گر به زنار میان چست کنم عیب مدارمن که در خدمت آن قاتل کافرکیشم
هوش مصنوعی: اگر در میان بند (زنار) گرفتار شوم، عیب نگذارید بر من، زیرا من در خدمت آن قاتل کافر هستم.
نکند سود مرا کسوت درویشانهزانکه در خرقه فقر آمده نادرویشم
هوش مصنوعی: محبوب من نکند که لباس درویشی مرا فریب دهد، زیرا که در پوشش فقر، به راستی درویش شدهام.
صاف عشرت ز چه رو کم رسدم از عشاقچونکه در دُردکشی از همه رندان پیشم
هوش مصنوعی: چرا در شادی و خوشی کم میآورم از دیگر عاشقان، وقتی که در مینوشی و سرگرمی، از همه عارفان و اهل دلدادگی جلوتر هستم؟
خون اکشم عجبی نیست چو آن لؤلؤوَشزده بر مردمک دیده ز مژگان نیشم
هوش مصنوعی: خون من چیز عجیبی نیست، زیرا همانند لؤلؤیی که بر مردمک چشم نشسته است، از چشمانم بریده میشود.
مهوشان گرچه بلایند چه غم ای فانی؟من چو در عشق گرفتار بلای خویشم
هوش مصنوعی: هرچند معشوقان باعث اندوه و مشکلات هستند، من به عنوان یک فرد فانی چه دردی میتوانم داشته باشم؟ من خودم در عشق درگیر بلا و مصیبتهای خودم هستم.