شمارهٔ ۲۴۷ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و زندگی گفتگو می‌کند. او می‌خواهد از درد و رنج خود به کمک شراب کم کند و از خاک و خون داغ دل برای خود سوزانی به یادگار بگذارد. شاعر در آتشگاه مغان می‌سوزد و به دنبال تجربه‌های جدید و مستی است. او غم و درد را از گلشن زندگی‌اش می‌داند و به عشق حور پیکر خود فدای جان می‌شود. در نهایت، شاعر به حکمت زندگی و سیر چرخ روزگار اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در این دنیا، تقدیر بر انسان حاکم است و نمی‌تواند بر روی گردش اختران تأثیر بگذارد. او در جستجوی فقر و رنج، به ترک دنیا و لذت‌های آن فکر می‌کند.
در خرابات ار شبی میل قدح کمتر کنمعذر آن را روزها اندر سر ساغر کنم
هوش مصنوعی: اگر در میخانه شبی کمتر به مینوشی بپردازم، دلیلش این است که روزها بیشتر دربارهی آن فکر میکنم.
خواهم از داغ جفا وز زخم گردون لاله‌وارخاک و خون بر سر کنم وز خاک و خون سر بر کنم
هوش مصنوعی: من از درد فراق و زخمهایی که زندگی به من زده، به قدری آزردهام که میخواهم همچون گلی که از خاک و خون روییده، سر برآورم و از این شرایط سخت جدا شوم.
تا که در آتشگه دیر مغانم شعله‌سانگاه مردن بستر راحت ز خاکستر کنم
هوش مصنوعی: تا زمانی که در آتشگاه دیر مغان شعلهورم، گاه گاهی راحتی را بر بستر خاکستر پیدا میکنم و از آن میگذرم.
هردم از کیفیت می چون فتم در عالمیمست باشم چونکه میل عالم دیگر کنم
هوش مصنوعی: هر لحظه از حال و هوای شراب پر شوق و ذوق میشوم، به گونهای که در جهانی دیگر غرق در مستی و شوری میشوم زیرا به دنیای دیگری تمایل دارم.
بس که دارم خار غم زین گلشن نیلوفریکی به گلشن میل بر گل‌های نیلوفر کنم
هوش مصنوعی: به خاطر غمهایی که از این باغ نیلوفر دارم، دیگر هیچ تمایلی به رفتن به باغ و دیدن گل‌های نیلوفر ندارم.
من که و نام وصال این بس که در دیوانگیجان فدای عشق آن حور پری‌پیکر کنم
هوش مصنوعی: من که هستم و چه نامی از وصال در دل دارم، به اندازهای که در دیوانگی عاشق شوم، جانم را فدای عشق آن پریزیبا میکنم.
کار بی‌تقدیر چون ممکن نباشد ای حکیمکی نظر بر سیر چرخ و گردش اختر کنم
هوش مصنوعی: اگر کار بدون تقدیر و سرنوشت امکانپذیر نباشد، ای حکیم، چگونه میتوانم به حرکت ستارهها و چرخش آنها توجه کنم؟
فانیا چون سرخ‌رویی بایدم در راه فقرخرقه و سجاده زان رهن می احمر کنم
هوش مصنوعی: از آنجا که من در مسیر فقر و نیاز به سرخ‌رویی شجاعانه پیش میروم، باید پوشش و چراغ راه خود را از شراب سرخ رنگ پر کنم.