شمارهٔ ۲۵۲ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و مستی اشاره دارد. شاعر از کسانی می‌خواهد که در دنیای ریاکارانه خود را بپوشانند و به جای آن، نگاهی به رندان و باده‌نوشان بیاندازند. او بیان می‌کند که اشتیاق به محبوب در دلش شعله‌ور است و در آتش عشق می‌سوزد. همچنین به این نکته اشاره دارد که در بزم‌های زندگی، انسان‌ها با وزن بار دنیا و فانی بودن زندگی روبرو هستند و در این میان، لذت نوشیدن باده و تجربه عشق را فراموش نمی‌کنند. شاعر از ساقی می‌خواهد که به او کمک کند و آتش درونش را کاهش دهد. در نهایت، شاعر به درد و شوقی که از عشق و مستی دارد، اشاره می‌کند.
بپوشان روی خویش از خرقه پوشانبه رندان باده نوش آنگه بنوشان
هوش مصنوعی: پوشش خود را از افرادی که تنها ظاهری زاهدانه دارند، مخفی کن و به دوستان خوشگذران بپیوند و سپس به آنها بنوشان.
در آتشگاه سودای تو سوزندریایی دلق خود را خرقه‌پوشان
هوش مصنوعی: در معبدی که در آن عشق تو حضور دارد، افرادی که ظاهراً عابد و زاهد هستند، ریاکاری خود را کنار گذاشته و به عشق واقعی میسوزند و نمادهای نفاق را رها میکنند.
ردای رهن ما برمی‌فکندندز بهر باده‌پالا می‌فروشان
هوش مصنوعی: دنیا و زندگی در حالتی پیش میرود که افرادی برای کسب لذت و سود، از چیزی که ما داریم، بیتوجه و بیپروا استفاده میکنند و آن را به سادگی کنار میزنند.
خروش از می خوش است ای دل ازان بیشکه کم کردیم در کوی خموشان
هوش مصنوعی: ای دل، سرور و شادی از نوشیدن شراب لذتبخش است، زیرا ما در جایی که سکوت و آرامش حاکم است، خیلیها را به خودی خود کمرنگ کردهایم.
فتاد اندر دل دُردی‌کشان جوشچو درد باده در خم گشت جوشان
هوش مصنوعی: دردی در دل به وجود آمده که همچون درد نوشیدنی، درون خود را به خروش آورده است.
خمارم سوزد ای ساقی کرم کنز آب باده این آتش‌فروشان
هوش مصنوعی: من تحت تأثیر مشروب هستم و دلم می‌سوزد. ای ساقی، لطف کن و با آب شراب، این آتش درونم را خاموش کن.
ز رندان منصب فانی به هر بزمبه دوش خود کشیدن شد سبوشان
هوش مصنوعی: در هر میهمانی، افرادی که به دنیا و مقامهای زودگذر دلبسته نیستند، به راحتی بار سنگین این دنیا را بر دوش خود تحمل میکنند.