شمارهٔ ۲۵۷ - مخترع
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر درباره عشق و وصال می‌پردازد. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند با کسی که بدخلق است صحبت کند و در انتظار وصال است. او بیان می‌کند که یک کلمه از معشوقش جانش را تازه کرده و اعتقاد دارد که سخن حقیقی دارای معنای عمیق است. شاعر در حالتی از خمار، از گفتگو بیزار است و نمی‌خواهد از دیگران چیزی بشنود. او تنها در خلوت، یک سخن با یار دارد و وقتی در خلوت است، احساس تنهایی نمی‌کند، زیرا آن یک کلمه برایش کافی است. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده عشق، انتظار و اهمیت معنای عمیق در گفتگو است.
هست الف گفتیم آن بالا برید از ما سخنپیش آن بدخوی نتوان گفت الف بالا سخن
هوش مصنوعی: ما در مورد مسائلی که درک خوبی از آنها نداریم، نمیتوانیم با کسی که در رفتار خود بدخلق است صحبت کنیم. باید اول از خود بیاموزیم و بالا بیاییم تا بتوانیم به درستی سخن بگوییم.
یک سخن گوید ز وصلم با هزاران انتظارگرچه ناید زو در آئین وصال الا سخن
هوش مصنوعی: یک نفر درباره وصال و نزدیکی با من صحبت می‌کند و من هزاران انتظار از او دارم. هرچند که او هیچگاه به حقیقت وصال نمیرسد و فقط با کلامش در این مورد می‌گوید.
مرده بودم یک سخن گفتی و جانم تازه شدکی مسیحا اینچنین گفته‌ست روح افزا سخن
هوش مصنوعی: من مانند مردهای بودم که با یک صحبت تو، جانم دوباره زنده شد. آیا مسیحا هم چنین کلماتی را می‌گوید که روح را به پرواز درآورد؟
خوش نمی آید سخن از کس به گوشم در خمارساقیا دیگر مگو در گردش صهبا سخن
هوش مصنوعی: در حالتی که تحت تأثیر شراب هستم، هیچ سخنی از دیگران برایم خوشایند نیست. دیگر از تو نمیخواهم دربارهی گردش می و نوشیدنی صحبت کنی.
در سخن معنی و در معنی سخن گفتن خموشپیش رندان تا به کی اظهار معنی در سخن
هوش مصنوعی: در کلام، مفهوم وجود دارد و در درون مفهوم هم صحبت کردن ضروری نیست. پس تا چه زمانی باید در برابر اهل معرفت رازها را باز کنیم و صحبت کنیم؟
فانیا تنها به خلوت یک سخن دارم که یارزانکه چون خلوت شود نبود مرا تنها سخن
هوش مصنوعی: من تنها در تنهایی یک راز دارم و آن اینکه وقتی یار در کنارم نیست، در دلم صحبت خاصی ندارم.