شمارهٔ ۲۷۶ - تتبع خواجه
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تضاد میان عشق و زهد و نگاهی انتقادی به ریاکاری مذهبی است. شاعر از وصال و وصیت عاشقانه خود سخن می‌گوید و ابراز خوشحالی می‌کند حتی اگر به قتلش دستور دهند. او به زهد خشک و بی‌روح شیخ‌ها حمله می‌کند و عشق و مستی را برتر از زهد بی‌معنا می‌داند. در نهایت، او از رندان و عارفان واقعی یاد می‌کند که به جای ظواهر، به عمق عشق و حقیقت می‌پردازند.
گر حکم قتلم فرمود دلخواهجان مژده دادم الحمدلله
هوش مصنوعی: اگر مقدر شده که جانم را بگیرند، با کمال مسرت و شکرگزاری میگویم: سپاس خدا را.
ای شیخ جاهل در دیر و اهلما را که نبود سوی حرم راه
هوش مصنوعی: ای عالم نادان، در میکده نشستهای و نمیدانی که اهل ما چگونه به حرم خدا راهی ندارند.
ساقی مستم می ده به دستمکز توبه ام شد بودن به اکراه
هوش مصنوعی: ای ساقی، بادهای به من بده که دیگر از توبهام پشیمان شدهام و نمیخواهم دیگر به آن پایبند باشم.
آورده بلبل افسانه گلمائیم و صد آه از هجر آن ماه
هوش مصنوعی: بلبل داستانگو از عشق و زیبایی گل سخن می‌گوید و دلش به خاطر دوری آن ماه زیبا پر از آه و حسرت است.
ما را براندند و آخر بخواندندزهاد عاقل رندان آگاه
هوش مصنوعی: ما را از جمع خود راندند و در پایان، زاهدان عاقل و رندان آگاه ما را به یاد آوردند.
ای شیخ سرکش پاکی زهر غشبادا پناهت پاکان درگاه
هوش مصنوعی: ای استاد سرکش، دوری از پاکی تو مانند زهر است، بنابراین پناه تو باید محلّ امنی برای پاکان باشد.
نبود به فانی زهد نهانیرندست و عاشق والله بالله
هوش مصنوعی: در این دنیا، زهد و دینداری واقعی از آن کسی است که در دل عشق و شور و حال دارد و در عین حال از دیدهها پنهان است. چنین فردی به حقیقت فانی و گریز از خود را میشناسد و در این مسیر، عشق را به خداوند میسازد.