شمارهٔ ۲۷۸ - تتبع شیخ کمال
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او به زیبایی‌ها و ویژگی‌های معشوق اشاره می‌کند و از سوختن دل خود به خاطر محبت و جدایی می‌نالد. شاعر بیان می‌کند که عشقش او را به شدت آزار داده و هر بار که به یاد معشوقش می‌افتد، بیشتر دچار درد و رنج می‌شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که این عشق باعث شده که دلتنگی و جدایی برایش به شدت عذاب‌آور شود.
به عشقت من خسته را سوختیخسی را به برق بلا سوختی
هوش مصنوعی: در عشق تو، من که خستهام را سوزاندی و آن بیدلی را که در اثر سختی به ناراحتی افتاده بود، هم سوختی.
ز شوق لب و خال‌هایت به روبه جان حزین داغ‌ها سوختی
هوش مصنوعی: از شوق لبان و خالهای تو، دل غمگین من به شدت داغ و سوزان شد.
دلم را چو آواره کردی به ظلمنمی‌دانمش تا کجا سوختی
هوش مصنوعی: وقتی دلم را ویران کردی، نمیدانم از چه راهی تا کجا دچار سوختن و درد شدم.
دلم را که از دردت آزرده بودهمانا ز بهر دوا سوختی
هوش مصنوعی: دل من که به خاطر درد تو ناراحت و آزرده شده بود، حالا برای اینکه بهبود بیابد، آتش میزند.
ز عشقت نیاسود بیچاره دلکه تا کردیش مبتلا سوختی
هوش مصنوعی: دل بیچاره از عشق تو آرام نگرفت و وقتی گرفتار شد، سوخت و نابود شد.
چه‌ها آمد از چشم و رویت به دلکه یا ساختی خسته یا سوختی
هوش مصنوعی: از نگاه و زیبایی تو چنان چیزهایی به دل من آمد که یا مرا خسته کرده یا سوزانده است.
به هرکس که آتش زدی سوختمدر آتش زدن‌ها مرا سوختی
هوش مصنوعی: به هر کسی که به او آسیب رساندی، من نیز در آتش کارهای تو سوختم.
به جورم چو از خود جدا ساختیبه داغ جدایی جدا سوختی
هوش مصنوعی: به خاطر ظلمی که بر من روا داشتی، زمانی که مرا از خود دور کردی، من از درد جدایی سوزانده شدم.
ازان فانی از خویش یکباره رستکه او را به داغ فنا سوختی
هوش مصنوعی: از خودت جدا شو و از بنیاد خویش رها شو؛ چرا که عشق و وابستگی به دنیای فانی تو را میسوزاند.