شمارهٔ ۲۷۹ - مخترع

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد و رنج ناشی از جدایی از معشوق اشاره می‌کند. او از عمق غم و اندوه خود می‌گوید و اینکه چگونه شب‌ها به خاطر دوری یار می‌سوزد. زشتی و بی‌رحمی زمانه را به گردون می‌نویسد که از روی لطف هم او را می‌کشد. شاعر با وجود اینکه اختیار جانش را از دست داده، از مستی عشق نمی‌تواند رهایی یابد و دردش بیشتر می‌شود. او به ساقی می‌گوید که هرچقدر می‌تواند او را زنده کند، اما از شدت ناتوانی در اندوه می‌میرد. در نهایت، شاعر به عشق و فراق اشاره می‌کند و می‌گوید که گرچه در درد و سوزش به سر می‌برد، محبت و دلتنگی‌اش او را به مرز نابودی می‌کشاند.