شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساس ناامیدی و درد خود اشاره دارد. او به دوستی‌هایش که به خاطر بی‌وفایی و جفای دیگران به او آسیب زده‌اند، اشاره می‌کند. شاعر متوجه می‌شود که هر چند به دوستی و نزدیکی با دیگران امید داشته، اما در واقع این روابط بیشتر به او آسیب رسانده‌اند و به نوعی تشبیه می‌کند که انس با دیگران مانند آتش است که جانش را می‌سوزاند.
هر کرا گفتی انیس و ساختی مأیوس طبعاز غمش صد داغ بر جان جفاکش بوده است
هوش مصنوعی: هر کسی که با او صمیمی و دوستانه صحبت میکنی، ولی بعد از مدتی ناامیدش میکنی، باید بدانی که برای دل او زخمهای بسیاری وجود دارد که باعث درد و رنجش شده است.
انس با هر کس گرفتم سوخت جانم را ز جورسهو کردم آنکه گفتم انس آتش بوده است
هوش مصنوعی: به هر که نزدیک شدم، جانم به خاطر ظلم و ستمی که دیدم آزرده شد. ناخواسته به کسی نزدیک شدم که او همچون آتش سوزاننده بود.