شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به اهمیت عزت و ارزش‌های درونی اشاره می‌کند و می‌گوید که برای حفظ عزت خود باید از طمع و خواسته‌های مادی فاصله بگیرد. او به ضعف و ذلت گدایان اشاره می‌کند که به علت طمع خود بی‌اعتبار شده‌اند. همچنین، نور خورشید که مظهر روشنی و عظمت است، در صورتی که به بی‌اعتباری دچار شود، به سیاهی و ضعف می‌رسد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که درخشش و بزرگی افراد در اثر کرامت و عزت آنهاست.
چو عزت بایدت ترک طمع کنگدایان را ازین معنی است خواری
هوش مصنوعی: اگر میخواهی محترم و عزتمند باشی، باید از طمع ورزی بپرهیزی. در غیر این صورت، مثل گدایان خوار و ذلیل خواهی شد.
مه از خورشید روشن چون ضیا خواستسیه رو گشت از آن بی اعتباری
هوش مصنوعی: ماه که نورش از خورشید میتابد، وقتی خواست از آن نور بگیرد، به خاطر بیاعتباریاش سیاه و ناچیز شد.
درفشان گشت چون بر فرق مردمبشاهان چتر شد ابر بهاری
هوش مصنوعی: وقتی که ابرهای بهاری بر سر مردم سایه میافکنند، گویی بر سر شاهان چتری درخشان قرار گرفته است.