شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به فانیا (دوستی یا محبوبش) می‌گوید که اگر می‌خواهد شاد باشد، باید از وابستگی به مردم و توقعات آنها آزاد شود. زیرا طمع و وابستگی به دیگران همیشه باعث درد و رنج خواهد بود. او همچنین توصیه می‌کند که اگر رازی در دل داری، بهتر است آن را پنهان کنی، چون در این دنیا نمی‌توان به کسی اعتماد کامل کرد. در نهایت، شاعر به اهمیت آزادی تأکید می‌کند و می‌گوید که زندگی در آزادگی یک زندگی خوشایند خواهد بود.
فانیا گر شادیت باید طمع بگسل ز خلقزانکه از رنج طمع دل را رسد هر دم غمی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی خوشی و شادمانی داشته باشی، باید از وابستگی به دیگران و امید به آنها دست بکشی، چون هر لحظه که به چیزی یا کسی طمع میکنی، دل را به رنج و غم مبتلا میکنی.
گر بود در خاطرت رازی فرو خور دم مزنچون ز ابنای زمان ممکن نباشد محرمی
هوش مصنوعی: اگر در ذهن تو رمزی وجود دارد، آن را در دل نگهدار و بر زبان نیاور؛ زیرا در این دنیا، پیدا کردن کسی که بتوان به او اعتماد کرد و راز را با او در میان گذاشت، بسیار دشوار است.
بایدت از عالم آزادی برو آزاده باشزانکه باشد عالم آزادگی خوش عالمی
هوش مصنوعی: باید از دنیای محدودیت و اسارت دوری کنی و به آزادی واقعی دست پیدا کنی، زیرا جهان آزادگی دنیای دلپذیری است.