مفردات

لطف خدای جمله کمالات خلق را

آب عنب تو گیر که اهل طرب تویی

نمود خون عدو برکشیده خنجر او

تنگی گرفت بی تو دلم چون دهان تو

مگر آسان شود به یاری بخت

مرغزاری کاندر آن باشد گذر یکسر تو را

نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد

خود را بزرگ می کنم اندر میان خلق

قهرت چو فرو بارد در معرکه سطوت

ذوق عشقت کاشکی جانا نمی دیدی دلم