شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، اشاره به افرادی است که برای فراموشی غم‌ها و آرامش خاطر خود، شراب می‌نوشند. آنها شراب را به خاطر تأثیر مثبتش بر روی احساسات و روحیه‌شان مصرف می‌کنند. شاعر بر این باور است که شراب نوعی جان‌مایه دارد و با نوشیدن آن، روح و روان انسان‌های ثروتمند و مرفه به آرامش می‌رسد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ لذتی نمی‌تواند با لذت نوشیدن شراب مقایسه شود و این افراد در جستجوی خوشی و راحتی هستند.
می خوارگان که باده ز رطل گران خورندرطل گران ز بهر غم بی کران خورند
هوش مصنوعی: میخوارگان که بادههای گران قیمت می‌نوشند، این نوشیدنیها را برای فراموش کردن غمهای بیپایان خود میخورند.
رطل گران برد ز دل اندیشه گراندرخور بود که باده ز رطل گران خورند
هوش مصنوعی: اگر باری سنگین بر دل و فکر آدمی بنشیند، منطقی است که از شراب سنگین و با کیفیت استفاده کند.
در باده رنگ عارض معشوق دیده اندرطل گران به قوت و نیروی آن خورند
هوش مصنوعی: در جام می، رنگ و جلوه چهره معشوق را دیدهاند و به خاطر قدرت و زیباییاش، مقدار زیادی از آن را می‌نوشند.
جان است جنس باده و باده است جنس جاناز بهر جان و راحت او جنس جان خورند
هوش مصنوعی: روح انسان همانند شراب است و شراب نیز عنصر روح است. برای آرامش و راحتی روح، انسان نیاز به نوشیدن شراب دارد.
خوشتر ز باده هیچ نعیمی نخورده اندآنها که مال و نعمت ملک جهان خورند
هوش مصنوعی: افرادی که از مال و نعمت این دنیا بهرهمند هستند، لذتی بیشتر از نوشیدن باده را تجربه نکردهاند.