شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره شدت عشق و شوری است که شاعر نسبت به معشوق خود دارد. او از صبر و دل خود می‌گوید که به خاطر عشق معشوق به یغما رفته و جانش به لرز درآمده است. شاعر تمنای وصال معشوق را دارد و آرزو می‌کند که لبخندی از او ببیند، در حالی که نمی‌تواند بدون رضایت او نفس بکشد. او می‌گوید که هیچ زمینی نمی‌بیند و تنها بارگاه وصال معشوق را می‌سازد.
ای سپه عشق تو بر ما زدهصبر و دل ما همه یغما زده
هوش مصنوعی: ای سرباز عشق، تو بر ما صبر عطا کردهای و دلهامان را به غارت بردهای.
جان من از عشق تو لرزان شدههمچو تن مردم سرما زده
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو بیقرار و مضطرب شده، مانند بدن کسی که در زمستان یخ زده و سرد است.
بر من بیچاره نبخشی و منجز به رضای تو نفس نازده
هوش مصنوعی: تو به من رحم نکن و من هم جز با رضایت تو نفس نمیکشم.
روی تو دیبا و مرا آرزوستبوسه بران روی چو دیبا زده
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و آرزوی عاشقانه اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که چهره معشوقش مانند پارچهای نرم و زیبا است و او آرزو دارد که بر آن صورت زیبا بوسهای بزند. در واقع، این ابراز احساسات نشاندهنده عشق و علاقه عمیق او به معشوق است.
نیست زمینی که ببینم همیبارگه وصل تو آنجا زده
هوش مصنوعی: هیچ جایی را نمیتوانم ببینم که در آن محل، به وصال تو دست یافته باشند.