شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و نیکویی محبوب صحبت می‌کند و به بیان احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر به برازندگی محبوب خود، که او را با مهر و ماه تشبیه می‌کند، اشاره می‌کند و از بدی‌های دنیای پیرامون می‌گوید. او از تنهایی و جدایی از محبوبش رنج می‌برد و می‌پرسد که چطور می‌تواند بدون او روز را روشن یا شب را تاریک بگذرانید. شاعر از محبوب می‌خواهد که همیشه در کنار او باشد و از حلاوت عشقش یاد می‌کند. همچنین از زیبایی‌های محبوب به گونه‌ای شعر می‌سراید که او را به پادشاهی تشبیه می‌کند که همه زیبایی‌ها بر او می‌بالند. در نهایت به نام علاءالدین اشاره می‌کند که به او اختصاری خاص داده می‌شود.
سپهر نیکویی را مهر و ماهیجهان بدخویی را سال و ماهی
هوش مصنوعی: در آسمان نیکی، خورشید و ماه وجود دارند و در جهانی که خوب نیست، سال و ماه به تکرار میآیند.
چنین در نیکویی تا کی فزاییچرا از بدخویی لختی نکاهی؟
هوش مصنوعی: تا کی در نیکی و خوبی افزون هستی و چرا لحظهای به بدیها و ویژگیهای زشت خود توجه نمیکنی؟
نه بی وصل تو روزم را سپیدی‌ستنه بی هجرت گلیمم را سیاهی
هوش مصنوعی: نه روز بدون وصال تو برایم روشنی دارد و نه دوری تو باعث می‌شود که دلگیر شوم.
دو لب داری که بردند از حلاوتبه یک بوسه ز حال من تباهی
هوش مصنوعی: دو لب تو به قدری شیرین و دلپذیرند که با یک بوسه، حال من را به شدت تحت تأثیر قرار میدهند و به حالت خرابی و تباهی میکشانند.
تو را جویم که سروِ با قباییتو را خواهم که ماه با کلاهی
هوش مصنوعی: من به دنبالت میگردم، همانطور که به دنبال درخت سرو میگردند. تو را میخواهم مانند ماهی که در زیر کلاه قرار دارد.
چو خواهان توام دیگر چه جویی؟چو جویان توام دیگر چه خواهی؟
هوش مصنوعی: وقتی من به دنبال تو هستم، دیگر به چه چیزی نیاز داری؟ وقتی من در جستجوی تو هستم، دیگر چه هدفی داری؟
همی نام ملاحت بر تو زیبدچو بر خوارزمشه خوارزمشاهی
هوش مصنوعی: نام زیبایی به تو میآید مانند نام خوارزمشاهی که بر خوارزمشه مینشیند.
علاءالدین شه فرخنده اتسزکه نام اوست از مه تا به ماهی
هوش مصنوعی: علاءالدین، شاهی خوشبخت و نیکوست که نام او به اندازه ماه و ستارهها درخشان و شناخته شده است.