شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد و به محبوب خود اشاره می‌کند که چگونه به واسطه‌ی جذابیت و زیبایی‌اش او را به سوی خود می‌کشاند. شاعر از مشکلاتی که در این عشق احساس می‌کند سخن می‌گوید و به تمثیل‌هایی همچون "مشک" و "سلسله" اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی عمق و پیچیدگی احساساتش است. در نهایت، او از بی‌پناهی دلش و تأثیر تیر غمزه محبوبش بر او سخن می‌گوید، که نشان‌دهنده‌ی تسلط عشق بر وجودش است.
از مشک ناب سلسله بر مه فکنده‌ایما را به مشک و سلسله از ره فکنده‌ای
هوش مصنوعی: تو با استفاده از عطر خوش مشک و زنجیری زیبا، ما را تحت تأثیر قرار دادهای و به دنیایی دیگر فرستادهای.
در عشق تو چو پشت مه نو خمیده‌امتا تو ز مشک سلسله بر مه فکنده‌ای
هوش مصنوعی: در عشق تو مانند هلال ماه خم شدهام تا تو زیبایی خود را بر من بگستری.
در سیم چاه داری و مسکین دل مرادر چه فکنده‌ای تو و ناگه فکنده‌ای
هوش مصنوعی: در دل من به خاطر دلبستگی و محبت، غمی بزرگ ایجاد کردهای و به ناگاه مرا به اضطراب و ناراحتی انداختهای.
گر صورت پیمبر چاهی رخ توراستمسکین دل مرا ز چه در چه فکنده‌ای
هوش مصنوعی: اگر چهره پیامبر همانند چهره تو باشد، دل بیچاره من را به چه دلیلی در این وضعیت قرار دادهای؟
ده ره ز مه بدیع‌تری در کمال حسنروزی به تیر غمزه چو من ده فکنده‌ای
هوش مصنوعی: در روزی که زیبایی خاصی دارد، تو از میان تمام زیباییها مانند یک تیر غمزه (چشم) به دل من ضربه زدهای.