شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به سپیدی موهایش و سیاهی نامه‌اش (که نماد گناهانش است) اشاره می‌کند. او احساس ندامت و توبه دارد و تنها راه برطرف کردن گناه را عذرخواهی و بازگشت به سوی خدا می‌داند. در نهایت، از خداوند درخواست می‌کند که با لطف و رحمتش، گناهانش را ببخشد و به او عفو دهد.
مویم سپید و نامه سیه ماند از گناهجز عذر و توبه چاره ندانم گناه را
هوش مصنوعی: موهایم سفید شده و نامه اعمالم هم سیاه مانده است. جز عذر و توبه راهی برای جبران گناه نمیشناسم.
خواهم که عفو و رحمت و لطف تو ای خدادر کار این سپید کند آن سیاه را
هوش مصنوعی: ای خدا، آرزو دارم که بخشش و رحمت و لطف تو به گونهای باشد که این دل سیاه من را به سپیدی و پاکی برساند.