شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تنهایی و بیمهر بودن شاعر است. او از جهانی که در آن زندگی میکند، بینصیب است و میگوید که در این دنیا کسی جز او وجود ندارد که به او اهمیت بدهد. به طور کلی، شاعری از عدم تعلق و احساس بیسرشتی در این جهان سخن میگوید.
جهانی منم بینصیب از جهانز روی مثابت ز رای مصیب
هوش مصنوعی: من در این دنیا هستم، اما هیچ بهرهای از آن ندارم. این وضعیت ناشی از تقدیر و سرنوشت من است که به گونهای رقم خورده که همیشه دچار مشکلات و مصائب بودهام.
که را داری اندر جهان جز مراجهانی ز مال جهان بینصیب
هوش مصنوعی: در این دنیا جز من کسی را نداری و از ثروت دنیا بینصیب هستی.