شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش رییس و سید شرق و خراسان پرداخته و او را منبع سعادت و علم می‌داند. او تأکید می‌کند که اگر شخصی خواهان سعادت باشد، باید به دنبال علم و عدالت برود. زبان او را زبان نیکی و بخشش توصیف کرده و بیان می‌کند که در روز قیامت، او می‌تواند از ذنوب دیگران بگذرد. شاعر همچنین به توانایی او در خلق معانی جدید از کلمات اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که مدح او بر دیگران برتری دارد. در نهایت، او می‌گوید که با وجود این شعر و نطق، کسی دیگر نمی‌تواند به اندازه او از این کلمات بهره‌مند شود.
رئیس و سید شرق و خراسانجمال تو سعادت را سعادت
هوش مصنوعی: رئیس و سید شرق و خراسان، زیبایی و خوشبختی تو، خود سعادت است.
چو خواهی کت سعادت بیش گرددهمی کن مر سعادت را اعادت
هوش مصنوعی: اگر میخواهی سعادت تو بیشتر شود، باید به طور مداوم و با پشتکار برای رسیدن به آن تلاش کنی.
همه شغل تو در علم است و در عدلدو بینم یا اضافت یا افادت
هوش مصنوعی: شغل تو تماماً در علم و عدالت است؛ من در تو یا افزایشی میبینم یا احسانی.
زبان تو نعم گویی است کز جودنگویی لا به جز لای شهادت
هوش مصنوعی: زبان تو مانند یک مروارید باارزش است که از بخشش و سخاوت تو به وجود آمده و جز در بیان حقیقت و گواهی دادن، چیز دیگری را نمیگوید.
شگفتی نیست کز همت به محشرببخشی برگنه کاران عبادت
هوش مصنوعی: تعجبی نیست که با تلاش و اراده، در روز قیامت میتوانی به کارگران عبادت پاداشی بدهی.
اگر فعل از ارادت حاصل آیدهنر فعل است و کلک تو ارادت
هوش مصنوعی: اگر عمل ناشی از خواست و اراده باشد، آن عمل به عنوان یک هنر به حساب میآید و نشاندهندهی ارادهی توست.
ز لفظ بکر تو زاید معانیعجب باشد ز دوشیزه ولادت
هوش مصنوعی: از کلام پاک و بیزدگانی تو، معانی شگفتی به وجود میآید، مانند زایش معانی از یک دختر باکره.
تو داری در علو مدح معلامعالی را چه باشد زین زیادت
هوش مصنوعی: تو در اوج ستایش و وصف خوبیها قرار داری، پس این افزونگوییها چه سودی دارند؟
بدین ذکر و بدین نظم و بدین نطقچو من نایند اهل استفادت
هوش مصنوعی: با این دلایل، این ترتیب و این سخنرانی، مانند من افرادی پیدا نمیشوند که از آن بهره‌مند شوند.