شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که در جامش آب گل رز بریزد، زیرا این نوشیدنی باعث لذت و خوشی او می‌شود. او اشاره می‌کند که در جهان، مانند آب گل رز، چیزهایی که خوشایند و دلنشین‌اند، به راحتی پیدا نمی‌شوند. همچنین، به آتش و دودی که از زلف ساقی برمی‌خیزد، اشاره دارد که نشان‌دهنده جذابیت و کشش اوست.
ساقیا در جام من ریز آب رززان بضاعت ده که عشرت سود اوست
هوش مصنوعی: ای ساقی، در جام من آب گل سرخ بریز، زیرا این نعمت که از آن بهره میبرم مایه خوشی و شادمانی من است.
در جهان چون آب رز معلوم نیستآتشی کز زلف ساقی دود اوست
هوش مصنوعی: در دنیا مانند آب زردآلو، روشن نیست که آن آتشی که از زلف ساقی میآید، چه شاعری را به خیال خود مشغول می‌کند.