شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره‌ی رفتن افرادی می‌پردازد که روزگاری مانند ما زندگی می‌کردند. شاعر به ما هشدار می‌دهد که به ماندن برای افرادی که هنوز حضور دارند دل نبندیم، زیرا هیچ‌کس از این ماندگان باقی نخواهد ماند. در واقع، زندگی و گذر زمان، همه را به سوی رفتن سوق می‌دهد.
تامل کن از رفتن رفتگانکه بودند چون تو به نفس و نفس
هوش مصنوعی: به زمانی فکر کن که افرادی که قبلاً از دنیا رفتهاند، هم مانند تو نفس میکشیدند و زندگی می‌کردند.
منه دل به ماندن براین ماندگانکزین ماندگان ماندنی نیست کس
هوش مصنوعی: به دل خود اجازه نده که به ماندن در کنار کسانی که دچار ماندن شدهاند امید ببندد، زیرا از میان این افراد کسی نیست که واقعاً باقی بماند.