شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و اندوهی است که از سوختن و مرگ بزرگ‌مردان و پیامبران ایجاد می‌شود. شاعر بیان می‌کند که زمین و زمان به خاطر فقدان این شخصیت‌های بزرگ زبون و ناراحت هستند. ترمذ، جایی که عزت آن بزرگ‌مرد مستقر بوده، اکنون به خاطر رفتن او در حال گریه است. شاعر می‌گوید اگر چشمانش از غم این بزرگوار خون نریزد، شایسته نعمت و روزی نیست. به نوعی، این شعر به عمق اندوه در برابر از دست دادن شخصیت‌های بزرگ اشاره دارد.
بزرگ آل پیمبر بزرگ حادثه ایکه چون تویی بود اندر کف زمانه زبون
هوش مصنوعی: بزرگ خاندان پیامبر، حادثهای بزرگتر از تو در تاریخ وجود ندارد و زمانه در برابر تو ناچیز است.
مقر عز تو ترمذ، ز درد رفتن توهمی بگرید و آنک سرشک او جیحون
هوش مصنوعی: در ترمذ، مکان عزت تو، به خاطر درد جدایی تو به شدت گریه می‌کند و اشکهای او به اندازهی جیحون جاری است.
اگر دو دیده من در غمت نه خون گریدحرام باد مرا نان و نعمت تو چون خون
هوش مصنوعی: اگر چشمان من به خاطر غمت اشک نریزند، پس خوردن نان و نعمت تو بر من حرام است.