شمارهٔ ۱۰۱ - ادیب صابر

ای اختیار دین و سخا اختیار توتو افتخار خلق و به خود افتخار تو

حاصل شود مراد دو عالم به یک نظرآن را که دید طلعت تو روز بار تو

ایزد گواست بر من و بر اعتقاد منکز اعتقاد پاک منم دوستدار تو

پیوسته مدح گویم و دایم ثنا کنمبر دست مال بخش و دل بردبار تو

روشن مباد دیده و شادان مباد دلآن را که شاد نیست از او روزگار تو

نام مرا قرار ده اندر شمار خویشتا می رود زمان و زمین برقرار تو

کایمن زید به عالم و نندیشد از فلکآن کس که هست نام وی اندر شمار تو

بر موجب اشارت و فرمان همی رومآنجا که هست خدمت و فرمان و کار تو

گر هست بر دل تو غباری ز کار منآورده ام دعا و تضرع نثار تو

خشنود شو زمن که ندارد سپهر و کوهاندازه تحمل بار غبار تو

آنجا زنم نفس که بود اتفاق تووآنجا نهم قدم که بود اختیار تو

برگردنم ز عفو و رضا منتی بنهتا من شوم به شکر و دعا وامدار تو