شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از عشق و درد دل خود سخن میگوید. او احساس میکند که بیسبب به باد سپرده شده و تحت عتاب معشوقش قرار گرفته است. دل او به خاطر عشقش درونش فریاد میزند و اشکهای او مانند جوی آب از چشمانش میریزد.
تا باد عتاب تو به من روی نهادبی جرم مرا چو خاک برداد به باد
هوش مصنوعی: وقتی که خشم تو بر من فرود آمد، بدون اینکه جرمی داشته باشم، مانند خاک به باد سپرده شدم.
تا کرد دلم زاتش عشقت فریاداز هر مژه ایم جوی آبی بگشاد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو به شدت فریاد میزند و از هر مژهام مانند جوی آبی جاری میشود.