شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف احساسات خود نسبت به معشوق می‌پردازد. او به زیبایی معشوق که به مانند بهار است اشاره می‌کند و از اشتیاق و درد درونش می‌گوید. شاعر به وضوح بیان می‌کند که حتی با وجود زیبایی و خنده معشوق، در دلش ناله‌ای شدید وجود دارد و این احساسات متناقض او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، او از معشوق درخواست می‌کند که مانند ابر، او را به گریه وا دارد.
آن بت که به رخسار بهار آرایدچون رعد همی نالم و رحمش ناید
هوش مصنوعی: آن معشوقی که زیباییاش به بهار میماند، همچون رعدی که به صدا درمیآید، من همواره ناله میکنم و او هرگز به من رحم نمیکند.
چون برق به خنده تا لبی بگشایدچون ابر مرا گریستن فرماید
هوش مصنوعی: هنگامی که لبخندی بر لبان کسی روشن شود، مانند برق درخشان میشود، و هنگامی که ابرها به بارش میافتند، من را وادار به گریه می‌کند.