شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به تنهایی و دوری از یار اشاره می‌کند. او از چشمانش به عنوان منبعی از اشک و کافور یاد می‌کند و بیان می‌کند اگر زلف محبوبش به او لطفت نکند، باید مثل عود به سوختن و تحمل درد ادامه دهد. به طور کلی، این اشعار حسی از عشق و درد جدایی را به تصویر می‌کشند.
تا از خط مشکین توام هجر افتادصد چشمه کافور ز چشمم بگشاد
هوش مصنوعی: زمانی که از دلتنگی و فاصلهام با تو رنج میبرم، چشمانم به اندازه صد چشمه کافور اشک میریزند.
گر زلف چو عنبر توام ندهد دادچون عود به سوختن رضا باید داد
هوش مصنوعی: اگر موهای تو که مثل عطر مشک است، به من پاسخ ندهد، باید مثل چوب عود که در آتش میسوزد، به این وضعیت راضی باشم.