شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساس سرناچاری و غمگینی خود اشاره می‌کند. او به گنبد آسمان اشاره کرده و می‌گوید که از ارتفاع آن به پستی افتاده است. در ادامه، از ساقی می‌خواهد که به او کمکی کند، زیرا از غم و بی‌پناهی مست شده و دیگر توانایی ادامه را ندارد. در واقع، او از خواسته‌ای برای رهایی و کمک سخن می‌گوید.
ای گنبد بر رفته ز تو پست شدمجز جور ندیدم از تو تا هست شدم
هوش مصنوعی: ای گنبد، به خاطر تو به درجهای پایینتر از خودم رسیدم و جز بدی و ستم از تو چیزی ندیدهام تا زمانی که وجودم ادامه دارد.
ای ساقی غم ز جام تو مست شدمرو دست ز من بدار کز دست شدم
هوش مصنوعی: ای ساقی، من از نوشیدن جام تو به شدت تحت تأثیر قرار گرفتم. دستم را بردار که من از حالت عادی خارج شدم.