تناجی
ادیب صابر

شمارهٔ ۶۳

چون آتش اگرچه از هوا برگذریموز آب روان اگرچه پاکیزه تریم
هم خاک شویم از آنکه خاکی گهریمبادست جهان باده بده تا بخوریم