شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و درد فراق سخن می‌گوید. او وقتی یاد معشوق را در دلش زنده می‌کند، احساساتی عمیق و غم‌انگیز را تجربه می‌کند. از هر مژه‌اش اشک‌هایی چون جیحون (رودخانه) می‌ریزد و این اشک‌ها به زبان حال او در بیان اندوهش کمک می‌کنند. در واقع، او می‌خواهد بگوید که عشقش آن‌چنان عمیق است که حتی از چشمانش نیز شراب اشک جاری می‌شود.
چون یاد تو را در دل پر خون آرماز هر مژه ای هزار جیحون آرم
هوش مصنوعی: وقتی که یاد تو را در دل پر از غم و اندوه خود میآورم، از هر چشمه اشک به اندازه هزار جیحون، اشک میریزم.
دانی که ز دیده خون همی چون آرمکز دیده دل حل شده بیرون آرم
هوش مصنوعی: میدانستی که وقتی از چشمانم اشک بریزد، چگونه حسرتها و دردهایم را از دل آرام آرام بیرون میآورم.