شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که خستگی‌اش را برطرف کند. او به زیبایی عشقش مانند ماه و زلفش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که غم‌گسار باشد و در سختی‌های شب، صبح را برایش بیاورد. در واقع، این شعر خواسته‌های دل شاعر را از عشقش بیان می‌کند.
ای عشق دلم تو خسته ای مرهم کوروی چو مه و زلف خم اندر خم کو
هوش مصنوعی: ای عشق، دل من، تو خستهای، کجاست آرامش و مرهم تو؟ مانند ماه، زیبایی تو کجاست و آن زلفهای پیچیدهی تو کجایند؟
در بند غمم بند گشای غم کودر رنج شبم روی سپیده دم کو
هوش مصنوعی: من در غم و اندوه گرفتارم، پس کسی که میتواند باری از غم من بردارد کجاست؟ در حالی که در شب با رنج و مشقت دست و پنجه نرم میکنم، نور صبح و روز نو کجا است؟