تناجی
ادیب صابر

شمارهٔ ۷۴

گر داد جفای روزگار ای دلخواهبر موی سیاه من سپیدی را راه
در من به حقارت نتوان کرد نگاهیک باز سپید به ز صد زاغ سیاه