شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و غم‌های زندگی اشاره می‌کند و احساس ناراحتی و نگرانی خود را از مشکلات زمانه بیان می‌کند. او دلش آکنده از غم است و دنیا را همچون دیگی در حال جوش می‌بیند. هر لحظه‌ای که می‌گذرد، او بیشتر دچار سوزش و رنج می‌شود و به ناامیدی فکر می‌کند. حس می‌کند که غم و محنت بر او چیره شده و روزهایش تاریک و بی‌نور است.
خداوندا زدوران زمانهدلم از غصه چون دیگ است در جوش
هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، دل من از غصه به شدت در حال جوشیدن است، مانند دیگی که در اثر گرما به جوش آمده باشد.
همی سوزد جهان هر ساعتم دلهمی مالد فلک هر لحظه ام گوش
هوش مصنوعی: هر لحظه این دنیا در آتش میسوزد و دل من هم به شدت در حال عذاب است. در هر آن، آسمان به من فشار میآورد و من فقط گوش میدهم.
دراین فکرت چگونه خوش بود دلبراین حیرت چگونه می شود نوش
هوش مصنوعی: در این فکر که چگونه دل خوش باشد، در حالی که این حیرت و شگفتی وجود دارد، چه طور میتوان زندگی را شیرین کرد؟
به نکبت طبع من چون غم تبه کارز محنت روز من چون شب سیه پوش
هوش مصنوعی: زندگی من به خاطر طبع بد و غم و اندوهی که دارم، مثل شبی تاریک و سیاه است که هیچ امیدی در آن نیست. روزها هم برایم پر از دلهره و درد می‌گذرد.