شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و شکرگزاری از خداوند و صفات نیکوکارانه انسان اشاره دارد. شاعر به جوانی خوشبخت و سخاوتمند اشاره می‌کند که همیشه به دیگران احسان می‌کند و این باعث شده که خداوند نیز به او احسان کند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود عدم شناخت قبلی‌اش در خراسان، به واسطه اراده خداوند و تلاش خود، مورد توجه و محبت پادشاه قرار گرفته است. این متن بیانگر ارتباط متقابل بین انسان و خداوند و ستایش از نعمت‌های زندگی است.
چو تو هرگز نبوده ست و نباشدجوان بخت و سخی طبع و سخندان
هوش مصنوعی: تو مانند کسی نیستی که هرگز وجود داشته و نخواهد داشت؛ جوانی با شانس خوب، دل generous و اهل سخن.
همی احسان کنی با خلق دایماز آن کرده ست ایزد با تو احسان
هوش مصنوعی: تو همواره با دیگران خوبی میکنی زیرا خداوند نیز دائماً با تو نیکی کرده است.
همی داری عزیز آزادگان رازبهر آن عزیزت کرده یزدان
هوش مصنوعی: تو به خاطر آن عزیزت، گرامی و آزادگان را با محبت و مهربانی نگهمیداری.
خداوندا اگر چه پیش از این عهدز من نامی نبود اندر خراسان
هوش مصنوعی: خداوند، حتی اگر قبل از این، در خراسان نامی از من نبوده است.
به قول تو مرا بنواخت خسروبه سعی تو مرا بنواخت سلطان
هوش مصنوعی: به گفته تو، این پادشاه با محبت به من توجه کرد و تلاش تو باعث شد که سلطان نیز به من اهمیت دهد.