شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر با استفاده از تشبیه‌ها و استعاره‌ها، از عطر دل‌انگیز طره‌های محبوب صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که عشق و زیبایی او چنان قدرتمند است که هر چیز زیبایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. معشوق خود را مانند شمعی می‌بیند که پروانه‌ها را جذب می‌کند، اما پروانه‌ها هرگز نتوانسته‌اند روی او را ببینند. همچنین، شاعر به زیبایی بی‌نظیر معشوق و قدرت او در عاشق کردن دیگران اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که کام دل عاشقان را با جمال خود پر کند.
ای طره های خوبان از نافه تو بوییهژه هزار عالم در عرصه تو گویی
هوش مصنوعی: ای موهای زیبای محبوبان، از عطر تو بویی به مشام میرسد که انگار هزار جهان در کنار تو حاضرند.
چون شمع جمله دادی پروانه غمت راوانگه ز تو ندیده پروانه هیچ رویی
هوش مصنوعی: وقتی که تو همه وجودت را به عشق و غم خود بخشیدی، پروانه که به گردایت میچرخید، دیگر از تو هیچ نشانی نمیبیند.
حسن هزار لیلی از گلبن تو رنگیعشق هزار مجنون از جرعه تو بویی
هوش مصنوعی: زیبایی تو به اندازه هزار لیلی دلنواز است و عشق هزار مجنون از بوی تو نشئت میگیرد.
ای دست غارت تو در چار سوی عشقتسرهای گردنان را آویخته به مویی
هوش مصنوعی: ای دست پرتوان تو در همه جا به عشق تو سبب افتادن جانها شده و سرهای کسانی که عاشق تو هستند، به مانند موی آویخته است.
کام دلی برآور از دولت جمالتتا کام دل بیایی از دولت نکویی
هوش مصنوعی: خواستههای دل را تنها با زیبایی تو میتوان برآورده کرد، تا این که از خوبیهایت به خواستههای دل برسی.