شمارهٔ ۸۶ - نظیری نیشابوری

ره حریف گرفتم که شیشه یار منستخرد پیاده شد از من که می سوار منست

جراحتم همه راحت شد از سعادت عشقگلی که در ره من بکشفد ز خار منست

اگر درستیی در کار جام و مینا هست؟شکسته بسته یی از عهد استوار منست

صبا به طرف چمن خواند و ابر بر لب کشتبه هر دو گام حریفی در انتظار منست

شراب و حور میسر شکیب و توبه کراست؟شفیع جرم خوشی های روزگار منست

شبی که با تو قدح نوشم و لبی بگزمکند فرشته سجودم که کار کار منست

گلم به آتش دل آب می خورد همه عمرشکفته روئیی جاوید با بهار منست

به سوز و ساز حریفم به آه و نالم حریصغمست داروی دردی که سازگار منست

به اختیار دلا جان بباز و حال مپرسکه اختیار «نظیری » هم اختیار منست