شمارهٔ ۱۱۱ - نظیری نیشابوری

ذوقی به کمالست و وصالی به دوامستامروز به ما منزلت عشق تمامست

بر صوفی بی وجد وبالست عبادتبر شیشه که خالی ست ز می سجده حرامست

دادیم به معشوقه و می دنیی و دین رابدنام شدن در دو جهان غایت نامست

احیای شب ما و صبوحی حریفانمهتاب همه روزن و صبح همه بامست

جمعی که گرفتاری ایام شناسندچون شب پره از نور گریزند که دامست

می گریم و از گریه چو طفلم خبری نیستدر دل هوسی هست ندانم که کدامست

ساقی غم دوران مخور و رطل گران دهشادست جهان تا می حسن تو به جامست

گویید به زاهد بچه عصمت نفروشدبوی می دوشینه هنوزش به مشامست

رنجور و الم دیده و پیرست «نظیری »جام سحری چون نخورد ماه صیامست