شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقی و درد انتظار می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که زبانش قادر به بیان درد و طعنه‌هایش نیست و تنها راه درمان دردش، شنیدن پاسخ معشوق است. او از تحمل درد انتظار خسته شده و به این نتیجه می‌رسد که زندگی بدون عشق و اتصال به معشوق، بی‌معناست. همچنین، شاعر به بی‌معنایی هجر و دلتنگی اشاره می‌کند و از معشوقش می‌خواهد که به او نزدیک شود، زیرا زمان از دست رفته را نمی‌توان جبران کرد. در نهایت، شاعر می‌گوید که درخت گل هنوز شکوفه نزده و زمان چیدن آن نرسیده است، که این نشانه‌ای از ناامیدی و فراق است.
زبان طعنه ما کوته از بریدن نیستعلاج شکوه عاشق بجز شنیدن نیست
هوش مصنوعی: زبان ما به طعنه زدن محدود نیست و تنها راه درمان دلنالههای عاشق، گوش دادن به آنهاست.
ز بس که گشته‌ام از درد انتظار ضعیفنگاه را به رخت قوت رسیدن نیست
هوش مصنوعی: به خاطر درد و انتظار زیاد، چنان ضعیف شدم که دیگر نتوانم به چشمانت امید داشته باشم که زمانی به من برسی.
چنان که خانه زندانیان فرود آیدشکسته جان قفس و جرئت پریدن نیست
هوش مصنوعی: چنان که زندانیان در خانهای محبوس میشوند، روح شکننده و آسیبدیده مانند قفسی است که دیگر جرئت پرواز ندارد.
ز بی تعلقی خویشتن به این شادمکه جان سپردن اگر هست دل طپیدن نیست
هوش مصنوعی: از بیتعلق بودن به خود خوشحالم؛ زیرا اگر مرگ وجود داشته باشد، پس دیگر دلتپش و احساس وجود ندارد.
به هجر و وصل و ملال و نشاط گریه کنمدر آن دلی که طلب هست آرمیدن نیست
هوش مصنوعی: به خاطر جدایی و وصال، افسردگی و شادی، گریه میکنم. در دلی که همیشه در جستجوی محبت است، آرامش وجود ندارد.
ز تار زلف تو زنار بر میان دارمبیا که مصلحت پیرهن دریدن نیست
هوش مصنوعی: از پیچ و تاب موهای تو، نوار محکم و زیبایی به دور خود دارم. بیا که در این لحظه، پاره کردن پیراهن به سودم نیست.
گرفته طبع «نظیری» سؤال از او مکنیددرخت گل نشکفته‌ست و وقت چیدن نیست
هوش مصنوعی: طبع «نظیری» در حالتی است که از شما چیزی نمیخواهد بپرسید؛ زیرا درخت گل هنوز شکوفه نزده و زمان برداشت آن فرا نرسیده است.