شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره آزادی، عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به سرسبزی و شادابی ناشی از آزادی، می‌گوید که میخانه‌اش پر از بوی بهار و شادابی است. او خود را مانند بلبل می‌داند که تحت تأثیر زیبایی گل‌ها قرار دارد. همچنین، عشق را کلید دستیابی به زندگی پایدار تلقی می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که بی‌محبت هیچ کاری به سامان نمی‌رسد. در نهایت، شاعر حسرتی را برای زیبایی‌ها و عشق‌هایی که ممکن است از دست رفته باشند، ابراز می‌کند و به تقدیر و سرنوشت خود اشاره دارد.
شور چمن ز نغمه آزادی من استروی شکفته سحر از شادی من است
هوش مصنوعی: شکوفههای صبح به خاطر شادی و سرزندگی من، سرشار از خوشحالی و سرور هستند و زیبایی چمنها نیز تحت تأثیر نغمههای آزادیام قرار دارد.
میخانه ام، به بوی بهارم گشاده اندهرجا خرابی است ز آبادی من است
هوش مصنوعی: شرابخانهام به عطر بهار باز شده است و هر جا که ویرانی وجود دارد، از آبادانی من خبر میدهد.
بیهوشی ام به جلوه گه گلستان بردمن بلبلم که نکهت گل هادی من است
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت خاصی که در باغ گلستان وجود دارد، من بی هوش و غرق در زیبایی آنجا شدم. من بلبل هستم و عطر گل برای من هدایتگر و راهنماست.
بی ذوق عشق کار به سامان نمی رسدشاگرد عشق بودن از استادی من است
هوش مصنوعی: عشق بدون ذوق و احساس واقعی به نتیجه نمی‌رسد. من به دلیل تجربه و یادگیری از عشق، به درکی عمیقتر دست یافتهام.
عشقم نوید زندگی جاودان دهدآن چشمه ای که گم شده در وادی من است
هوش مصنوعی: عشق من به من امید زندگی ابدی میدهد، مثل چشمهای که در دل دشت گم شده است.
گردون به عشق زایچه طالعم نوشتنیک اختری نشانه همزادی من است
هوش مصنوعی: سرنوشت من به خاطر عشق، خوشبختی را در زندگیام رقم زده و نشانهای از همزاد خود را به من نشان داده است.
حسرت برم همیشه «نظیری » ز صیدگاهزین رحم و خو که آفت صیادی من است
هوش مصنوعی: همیشه افسوس میخورم به خاطر شکارگاه و این نرمخویی، که آفت شکار من شده است.