شمارهٔ ۱۴۱ - نظیری نیشابوری

عطاش را نه صوابست و نه خطا باعثبس است بهر گرم ناله گدا باعث

اگرچه رزق گدا بازپس نمی گرددمقدرست که می گرددش عطا باعث

خزان درود و سحاب آب داد و دهقان کشتببین که برد و که پرورد و شد چه ها باعث

جنون عشق ز تقدیر بود من چه کنم؟به بوی گل که شدم مست شد صبا باعث

بر آستانه پیر مغان رهی خواهمتو گر سبب نشوی می شوی خدا باعث

خراب و مست چنین می زیم نمی دانمدر آفریدن من شد چه مدعا باعث

لئیم را می و معشوق اگر کریم نکردسخاش را نشود گنج و کیما باعث

عجب ز همت درویش اگر قبول کندسعادتی که شود سایه هما باعث

ریا ز دیر به مسجد برد «نظیری » رافقیه باده کش و گبر پارسا باعث